چه می شد که اندوه هارا شبی باد همراه میبرد وفردا هوایی دگر داشت
یکی عاشق یکی مهجور
یکی افسرده و رنجور
یکی نالان یکی مطرود
یکی تن داده در یک گور
یکی وامانده از یک راه
یکی بیچاره وتنها
یکی گریان یکی مسکوت
یکی دلخسته ومبهوت
یکی فریاد زد هیهات
کجا رفت آن همه فریاد
منم من خسته از دنیا
چه شد آن شور وآن غوغا
چه شد آن شیره هستی
چه شد آن عشق وآن مستی !
در دل سیاهی شب
در آن زمان که تا سپیده صبح هنوز یک رویای شبانه باقیست
در میان سکوت سنگین این تاریکی
از دوردستها نوایی به گوش میرسید
نوایی که با آهنگی دل فریب زمزمه میکرد :
به این شب سیاه به این حلال ماه وبه این چشمک زیبای ستاره ها قسم
که دوستت دارم
و چقدر دل نشین بود این آوای شبانه
با دمیدن سپیده صبح
سیاهی شب به پایان رسید
ماه ناپدید گشت و
چشمک ستاره خاموش شد
و ...
چقدر آسان بود انکار قسمها
